Szukasz gotowych spółek zoo do rejestracji (założenia) spółki w Warszawie? Na sprzedaż setki spółek!

METODY I PROCEDURA DOBORU KADRY

Proces pozyskiwania ludzi do organizacji i doprowadzenia do właściwej obsady wakujących stanowisk nazywa się doborem. Celem doboru jest więc zatrudnienie w firmie ludzi (w określonej liczbie, o odpowiednich kwalifikacjach i w stosownym czasie) w celu zapewnienia ciągłego i efektywnego jej funkcjonowania. Te z pozoru proste działania, określane obiegową zasadą „właściwy człowiek na właściwym miejscu”, obejmują kilka podstawowych zbiorów czynności. Działania te są złożonym oraz ważnym przedsięwzięciem, zwłaszcza w przypadku stanowisk menedżerskich. Znane są przykłady uzdrawiania podupadających przedsiębiorstw przez zmianę kierownictwa lub – odwrotnie – doprowadzenia do upadku dobrze prosperujących firm z powodu błędnych decyzji personalnych (por. np. [16: 43]).

W doborze kadr kierowniczych dadzą się wyodrębnić dwie grupy metod:

– 1) metody systemu zamkniętego,

– 2) metody systemu otwartego [76, s. 172],

Do pierwszej zaliczają się takie metody, jak: dobór losowy, dobór przez uzgodnienia oraz dobór przez stopniowy awans. Metody te nie stanowią klasyfikacji rozłącznej. Ich wspólną cechą jest to, że dokładnie merytoryczne kryteria awansu nie są znane kandydatom, lecz jedynie decydentom. Nadto kandydujące osoby są „dobierane”, więc nie występują jako podmioty aktywne.

Dobór losowy polega na powierzeniu stanowiska kierowniczego „pierwszemu z brzegu” kandydatowi, który spełnia formalne wymagania, a następnie na obserwacji przez pewien czas jego przydatności. W przypadku uzyskania pozytywnej oceny w próbnym okresie kandydat zostaje przyjęty: przy ocenie negatywnej szansę mają następni kandydaci – aż do skutku. Metoda przypomina więc naukę pływania, polegającą na „rzuceniu na głęboką wodę”. Dobór pracowników za pomocą tej metody jest przeważnie bardzo kosztowny.

Dobór przez stopniowy awans jest znany od bardzo dawna. Na przykład w prywatnych przedsiębiorstwach rodzinnych syn właściciela przechodzi poszczególne szczeble, by ostatecznie zostać szefem. Współcześnie na stanowisko kierownicze na danym szczeblu hierarchii awansuje jeden podwładny, mający odpowiednie wykształcenie i doświadczenie w pożądanej specjalności zawodowej. Metodę tę charakteryzuje to, że dobór jest dokonywany z bardzo wąskiego kręgu osób, niejednokrotnie przypadkowo kiedyś zatrudnionych, a poza tym sztywność systemu awansów oraz znaczny stopień specjalizacji kadry kierowniczej w zakresie określonej problematyki. Pozostaje to jednak w sprzeczności z istotą zawodu kierownika, eksponującą cechę „interdyscyplinarności”.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.